ساینده ها مواد اولیه اصلی ابزار ساینده هستند و می توانند مستقیماً برای سنگ زنی و پرداخت استفاده شوند.ساینده هامواد اصلی هستند که ابزارهای ساینده می توانند قطعات کار را آسیاب کنند. به منظور رفع نیازهای مختلف پردازش مواد قطعه کار، ساینده باید دارای خواص اساسی زیر باشد: سختی، چقرمگی، استحکام، پایداری حرارتی، پایداری شیمیایی.
(1) ساینده باید سختی بالایی داشته باشد
سختی خاصیت اصلی ساینده است. سنگ زنی با علامت گذاری ساینده سطح قطعه کار انجام می شود. برای این منظور، ساینده باید قادر به برش در قطعه کار باشد و سختی آن باید بیشتر از سختی قطعه کار باشد. سختی الیاف کاربید ساینده و سیمانی به شرح زیر مقایسه می شود:
تصویر
سختی ماده ساینده به ترکیب شیمیایی ماده ساینده، یکپارچگی ساختار کریستالی و ناخالصی های ذوب شده در کریستالیزاسیون مربوط می شود. از آنجایی که ترکیب شیمیایی، محتوای ناخالصی و ساختار کریستالی ساینده های مختلف متفاوت است، هر نوع ساینده تا حدی برای کاربرد خاصی مناسب است.
(2) ساینده باید چقرمگی خاصی داشته باشد
چقرمگی به توانایی ذرات ساینده برای مقاومت در برابر ترک تحت فشار یا ضربه اشاره دارد. چقرمگی مناسب می تواند اثر برش میکرو لبه ساینده را تضمین کند و پس از غیرفعال کردن می تواند یک میکرو لبه برش جدید روی سطح شکست ایجاد کند تا حالت تیز خود را حفظ کند. اگر ماده ساینده شکننده باشد، قبل از اینکه بتواند نقش برش را به طور کامل ایفا کند، آسیب می بیند. چقرمگی ساینده تا حد زیادی توسط حالت کریستالی آن (شامل ترک ها، منافذ و سایر عیوب در کریستالیزاسیون)، اندازه کریستال، هندسه ماکرو ساینده و روش دانه بندی تعیین می شود. به عنوان مثال، در ترکیب ساینده کوراندوم قهوه ای، با افزایش محتوای TiO2، سنگدانه به ترتیب افزایش می یابد، در حالی که ترکیب تک کریستال و سفت به ترتیب کاهش می یابد. به دلیل محتوای بالای شیشه (بی شکل) در سنگدانه، چقرمگی کوراندوم قهوه ای کاهش می یابد. شکل ذره نیز بر چقرمگی آن تأثیر می گذارد. چقرمگی ساینده های با حجم یکنواخت بیشتر از ساینده های پولکی یا سوزنی شکل است.
(3) ذرات ساینده باید استحکام مکانیکی خاصی داشته باشند
ذرات ساینده در فرآیند سنگ زنی به طور مکرر عمل نیروی سنگ زنی را دریافت می کنند و در کار تماس تحت تأثیر بار ضربه و دمای سنگ زنی قرار می گیرند، ذرات ساینده نیز تنش حرارتی تولید می کنند. بنابراین، ساینده باید از استحکام مکانیکی خاصی برخوردار باشد تا اطمینان حاصل شود که ساینده نقش برشی را ایفا می کند. قدرت ذرات ساینده ارتباط مستقیمی با مواد و تبلور دارد. به طور کلی، استحکام ذرات سایش کوراندوم بیشتر از ذرات سایش کاربید است. در سیستم کوراندوم، استحکام کوراندوم زیرکونیوم بالاترین است، استحکام کوراندوم قهوهای بیشتر از کوراندوم سفید است. استحکام کاربید سیلیکون سیاه بیشتر از کاربید سیلیکون سبز در ذرات سایش کاربید است. از آنجایی که ساینده الماس یک شاخص عملکرد مهم است، با مقاومت فشاری الماس بیان می شود. ساینده با حالت تک کریستالی و شکل کریستالی دست نخورده استحکام سایشی بالاتری دارد.
(4) ساینده باید پایداری حرارتی داشته باشد (سختی قرمز)
با توجه به دمای بالای منطقه آسیاب (400 تا 1000 درجه سانتیگراد)، لازم است که ذرات ساینده همچنان بتوانند خواص فیزیکی و مکانیکی لازم را در دماهای بالا داشته باشند تا لبه برش تیز خود را حفظ کنند.
(5) ذرات ساینده باید از نظر حرارتی پایدار باشند
مواد ساینده و قطعه کار مورد پردازش نباید به راحتی از نظر شیمیایی واکنش نشان دهند تا از چسبندگی و انتشار جلوگیری شود و باعث مسدود شدن ماده ساینده یا غیرفعال شدن ذرات ساینده و در نتیجه یا از دست دادن توانایی برش شود.
(6) ساینده باید فرآیند دانه بندی خوبی داشته باشد
به منظور انطباق با فرآیند سنگ زنی، ساینده باید بتواند طیف گسترده ای از اندازه ها را ایجاد کند، شکل ذرات یکنواخت تر است، شکل ذرات سایش منظم تر است، ساخت ذرات با سختی بالا دشوار است، چقرمگی مواد، مناسب برای مواد ساینده، مانند پودر کاربید نیست.
